Dlaczego makrobiotyka?

Ten blog to dokumentacja rewolucji jaka dokonała się w moim życiu za sprawą makrobiotyki w wersji wegańskiej. Do zainteresowania się nią skłoniła mnie przebyta choroba nowotworowa. Chciałabym podzielić się moimi doświadczeniami, pomysłami na pyszne wegańskie makrobiotyczne posiłki i rozważaniami o zdrowiu i naturalnym stylu życia.
Makrobiotyka to nie tylko "dieta", ale styl życia, sposób myślenia i postępowania. Makrobiotyka, choć niektórym może wydawać się bardzo rygorystyczna (bo przecież trzeba zrezygnować z produktów pochodzenia zwierzęcego i większości tzw. normalnego jedzenia) i trudna do zrealizowania (posiłki przygotowywane są na bieżąco i kilka godzin dziennie trzeba spędzić w kuchni), jest tak naprawdę jedną wielką przygodą. Jedzenie makrobiotyczne jest pyszne, naturalne, energetyczne, służy naszemu zdrowiu, przywraca równowagę i daje jasność umysłu. Kuchnia makrobiotyczna to pole popisu dla osób kreatywnych, które lubią eksperymentować, ale jednocześnie w życiu realizują się w wielu innych dziedzinach. Im dłużej stosujesz makrobiotykę, tym mniej zastanawiasz się co ugotować, jak skomponować posiłki, wystarczy, że interpretujesz sygnały, które wysyła ci twoje ciało i po prostu gotujesz "intuicyjnie". I każdy posiłek staje się prawdziwą ucztą.


niedziela, 10 czerwca 2012

Fundusze promocji nieszczęścia - czy mięso trzeba reklamować?

Od kiedy wyprowadziłam się z rodzinnego domu nie posiadam telewizora. Za to radia słucham codziennie, choć bardzo selektywnie. Zauważyłam, że tematy kulinarne są dość popularne w różnych stacjach, a chyba szczególnie w Jedynce i Trójce Polskiego Radia. 
Można tam usłyszeć np. kto jakiego karpia i gdzie kupił na Wigilię, jak najlepiej rybę przyrządzić, często też jest mowa o różnych daniach wykwintnych, np. z owoców morza lub najdroższej na świecie wołowiny pochodzącej z okolic Kobe w Japonii (swoją drogą ten wątek też jest wart opisania). No cóż, z wypowiedzi redaktorów i słuchaczy można wysnuć wniosek, że największe przysmaki stanowią pokarmy pochodzenia zwierzęcego, szczególnie zaś mięso.
Biorąc pod uwagę kulinarne upodobania znacznej części ludzi do mięsa zastanawia mnie fakt, że istnieją specjalne fundusze i programy rządowe promujące spożywanie go. Nie miałam o tym pojęcia dopóki nie usłyszałam w radio reklamy finansowanej z Funduszu Promocji Mięsa Wieprzowego, w której była mowa między innymi o wielowiekowej tradycji spożywania wieprzowiny ma w Polsce oraz o jej prozdrowotnych właściwościach (wymieniono wysoką zawartość białka, witaminy B1 i żelaza). Istnieją też fundusze promocji mięsa wołowego, końskiego, owczego, drobiowego... Totalna zgroza! Czy w obliczu coraz powszechniejszych zaleceń lekarzy oraz specjalistów zajmujących się żywieniem jak Paul Pitchford, Bożena Żak-Cyran, Kazimierz Kłodawski czy Magłorzata Desmond, o profilaktycznym znaczeniu znacznego ograniczenia (lub całkowitego zaprzestania) spożycia mięsa i produktów odzwierzęcych na rzecz zwiększenia spożycia pokarmów roślinnych do 5, a nawet 9 porcji dziennie, wydawanie publicznych pieniędzy na tego rodzaju cele jest sensowne? Jestem pewna, że można byłoby lepiej zainwestować te pieniądze...
Mam niestety takie "skrzywienie", że robiąc zakupy spoglądam na to, co inni mają w koszykach. Ludzi naprawdę nie trzeba namawiać do jedzenia mięsa, bo większość z nich kupuje głównie mięso i nabiał i tym właśnie się żywi (faktem jest, że kupowanie warzyw i owoców w hipermarketach jest bezcelowe z uwagi na ich fatalną jakość, ale przecież nie jest do przeszkoda nie do pokonania).
Liczę na to, że dokonująca się obecnie zmiana kursu w środowisku lekarzy i osób zawodowo zajmujących się zdrowiem w kierunku diety roślinnej wpłynie w przyszłości na faktyczne ograniczenie spożywania mięsa i zmiany w świadomości żywieniowej ludzi. Jednak obawiam się, że zanim to nastąpi społeczeństwa wysoko rozwinięte i rozwijające się będą dziesiątkowane przez choroby cywilizacyjne, a miliony zwierząt i środowisko naturalne ucierpią wskutek powszechnego na całym świecie chowu wielkoprzemysłowego.

piątek, 8 czerwca 2012

Zupa z pokrzywy

Ten przepis jest nieco spóźniony, gdyż sezon na pokrzywę właściwie się skończył (najlepsze do spożycia są świeże tj. kwietniowe i majowe pokrzywy). Mimo to, można w ładny dzień wybrać się na łąkę  lub skraj lasu i poszukać ładnych, "dorodnych" pokrzyw, których czubki wykorzystamy później do przyrządzenia pysznej "chlorofilowej zupy".
(Przepis jest nieco zmodyfikowaną wersją zupy, którą zaproponował na swoim blogu Kazimierz Kłodawski.)

Składniki:
- koszyczek świeżo zerwanych czubków pokrzyw,
- marchewka, seler, pietruszka,
- cebula, 2-3 ząbki czosnku,
- ½ szklanki kaszy jaglanej,
- sos tamari,
- kmin rzymski,
- liść laurowy, ziele angielskie, gałka muszkatołowa, pieprz,
- olej,
- sok z cytryny

Przygotowanie:W osobnym garnku gotujemy kaszę jaglaną. Marchewkę, pietruszkę i seler kroimy i gotujemy ok. 15 min w wodzie z dodatkiem liści laurowych i ziela angielskiego. Cebulę i ziarna kminu rzymskiego wrzucamy na rozgrzany na patelni olej i podsmażamy, pod koniec dodajemy czosnek. Do podsmażonej cebuli z czosnkiem dodajemy umytą, odsączoną i pokrojoną pokrzywę oraz ugotowaną kaszę jaglaną. Podsmażamy ok. 5-7 min. i dodajemy do wywaru. Gotujemy jeszcze ok. 10 min, następnie wyławiamy liście laurowe i ziele angielskie oraz przyprawiamy sosem tamari, solą, pieprzem i odrobiną gałki muszkatołowej. Na koniec wszystko miksujemy i doprawiamy sokiem z cytryny.
Smacznego!

piątek, 6 kwietnia 2012

Wegański miodownik, czyli Słodownik ;)


Kiedyś piekłam miodownik w wersji niewegańskiej, a ponieważ uwielbiam wszelkiego rodzaju wypieki postanowiłam wymyślić przepis bez jajek, masła i mleka. Ciasto jest oczywiście słodzone, bo to wersja "na bogato", czyli świąteczna.


Składniki:
- 3 filiżanki pełnoziarnistej mąki orkiszowej
- 1/2 filiżanki mleka sojowego/ryżowego/orkiszowego itp.
- 1/2 filiżanki nierafinowanego oleju (np. ryżowego lub sezamowego)
- 1/2 filiżanki cukru Muscovado (nierafinowany, organiczny)
- 1/2 filiżanki orzechów włoskich
- 2 pełne łyżki melasy buraczanej lub naturalnego słodu (np. ryżowego, orkiszowego)
- opakowanie proszku do pieczenia Weinsteinbackpulver
- szczypta soli
Ponadto, do przełożenia ciasta będziemy potrzebować budyń waniliowy i powidła śliwkowe.


Mąkę, proszek do pieczenia, szczyptę soli, zmielony w blenderze na proszek cukier muscovado i uprażone na suchej patelni i posiekane orzechy wsypujemy do miski i wszystko dokładnie mieszamy.
Melasę/słód rozpuszczamy w rondelku podgrzewając na małym ogniu, aż staną się bardzo płynne.
Melasę/słód, mleko i olej wlewamy do mąki i pozostałych składników i miksujemy mikserem. Gdy składniki się połączą wyrabiamy ciasto dłońmi do uzyskania jednolitej gładkiej masy.
Wstawiamy do wysmarowanej olejem i posypanej mąką okrągłej formy. Formę umieszczamy w nagrzanym do 180 stopni piekarniku. Pieczemy 30 minut na termoobiegu. trzeba pilnować, żeby ciasto się nie przypaliło. gdyby wierz za bardzo się przypiekał, termoobieg należy wyłączyć.
W tym czasie przygotowujemy budyń. Zasadniczo postępujemy zgodnie z instrukcją na opakowaniu, ale zamiast mleka krowiego stosujemy sojowe i stosujemy go mniej (1,5 szklanki zamiast 2). Szklankę mleka zagotowujemy, a do drugiej wlewamy mleka do połowy i rozrabiamy w nim budyń, który następnie wlewamy do gotującego mleka.
Mieszamy energicznie, żeby nie powstały grudki. Gdy budyń zgęstnieje odstawiamy go do przestygnięcia.
Gdy ciasto będzie już upieczone i nieco ostygnie, przekrawamy je wzdłuż na 3 warstwy. Na każdą warstwę wykładamy masę budyniową, a na niej rozsmarowujemy powidła śliwkowe. 
Odstawiamy na parę godzin, żeby smaki się przegryzły, a my przy okazji poćwiczymy silną wolę, żeby nie rzucać się od razu na ten smakołyk!

czwartek, 5 kwietnia 2012

Sałatka makaronowa z ciecierzycą

Myślę, że tę sałatkę można z powodzeniem zaserwować na świąteczne Wielkanocne śniadanie, zamiast tradycyjnej sałatki warzywnej z jajkiem. Ma fajny włoski smak i jest bardzo lekka.


Składniki:
- szklanka ugotowanej ciecierzycy
- ugotowane na parze różyczki brokuła
- szklanka ugotowanego na sposób al dente makaronu gryczanego (lub innego pełnoziarnistego makaronu)
- 2 ząbki czosnku
- suszone pomidory
- zioła prowansalskie i bazylia
- oliwa z oliwek

Na rozgrzanej oliwie podsmażamy czosnek i pomidory (jeśli są ze słoika, w oleju, to wykładamy je bezpośrednio, a jeśli są suszone, w paczce, to najpierw musimy je przez kilka-kilkanaście minut moczyć w wodzie). Dodajemy cieciorkę i przyprawy i wszystko razem dusimy przez ok 10 minut na małym ogniu.
Składniki przekładamy do miski. Dodajemy makaron i brokuł i wszystko mieszamy.
Smacznego!

środa, 4 kwietnia 2012

Cykoria zapiekana z warzywami (cd. ajurwedyjskich inspiracji)

Wprawdzie z każdym dniem robi się coraz cieplej, ale nadal zdarzają się w pogodzie "gorsze momenty" i niskie temperatury. Na takie właśnie dni polecam zapiekankę z cykorii i warzyw na sposób indyjski. Jest ona odpowiednia dla wszystkich typów konstytucji.

Składniki (porcja dla 2-3 osób):
- 2 cykorie
- 2 duże marchwie
- 2-3 łodygi selera naciowego
- 1 cebula
- oliwa
- kilka łyżek mleka sojowego
- przyprawy: po 1/2 łyżeczki ziaren gorczycy, kolendry i nasion kopru włoskiego, 1/4 łyżeczki ziaren kminu 
rzymskiego,
- 1 łyżka soku z cytryny

Cykorię opłukujemy, liście rozdzielamy i gotujemy do miękkości na parze.
Cebulę i seler kroimy na drobne kawałki, a marchwie ucieramy na tarce.
Na patelni rozgrzewamy oliwę i wrzucamy przyprawy. Gdy ziarna zaczną podskakiwać dodajemy warzywa i smażymy przez kilka minut pod przykryciem, aż puszczą sok. Wtedy dolewamy nieco mleka sojowego i jeszcze przez chwilę wszystko razem dusimy na małym ogniu.
Liście cykorii przekładamy do wysmarowanego oliwą naczynia żaroodpornego. 
Na każdym liściu umieszczamy farsz warzywny. Całość polewamy sokiem z cytryny i przykrywamy warstwą liści cykorii.
Zapiekamy ok. 20 minut w piekarniku rozgrzanym do 180 stopni.
Smacznego!

niedziela, 1 kwietnia 2012

Zobacz co się dzieje w kurniku!

Ktoś, najprawdopodobniej w USA, wpadł na szalony moim zdaniem pomysł, by dzień po dniu, przez całą dobę nagrywać życie swoich zwierząt. I nie chodzi tutaj bynajmniej o psy ani koty. Tylko o kury i kaczki!
Gdzieś została umieszczona kamerka, która rejestruje "live" co się dzieje w kurzej zagrodzie i w stawku z kaczkami. Oczywiście jest nie tylko video, ale też audio, więc można poczuć się jak na prawdziwej wsi. Super!!!
Link strony The chicken yard dostaliśmy od sąsiada - ubawiłam go niegdyś moim pomysłem, by na ogródku trzymać kurę, która się godnie zestarzeje (taki przewrotny plan, by zamiast dla jajek, trzymać kurę dla ozdoby). Nie mamy jednak wystarczająco dobrych warunków, aby taki pomysł zrealizować - trzeba będzie z tym poczekać, aż wyprowadzimy się na prawdziwą wieś i sąsiedzi będą w miarę daleko. 
Póki co zadowalam się podglądaniem życia w amerykańskim kurniku. Wierzcie mi, że dzieje się tam tyle, co w niejednym serialu obyczajowym.
Link umieszczam na stałe w sekcji "Tutaj warto zajrzeć".
Bo warto!

piątek, 30 marca 2012

Zupa z boczniaków

Przednówek to generalnie trudny okres dla makrobiotyków, gdyż pole do popisu w kuchni jest bardzo ograniczone przez brak świeżych i różnorodnych warzyw, o owocach nie wspominając.
Boczniaki są jednak dostępne i o tej porze roku, i mogą stanowić fajne urozmaicenie jadłospisu. 
Podobne przepisy można znaleźć w sieci pod nazwą flaczków z boczniaków. Z powodów, których nie muszę chyba wyjaśniać, zamieszczony tutaj przepis nosi nazwę zupy z boczniaków, oczywiście wegańskiej i w moim mniemaniu, nie przypominającej w niczym wspomnianych flaków (brr...). 
Zupa jest pyszna i pożywna - boczniaki znane są ze swoich właściwości antynowotworowych.

Składniki zupy:
- opakowanie boczniaków (500g)
- oliwa
- mała cebula
- mąka gryczana
- warzywa korzeniowe (marchew, seler, pietruszka)
- przyprawy: liść laurowy, ziele angielskie, papryka (słodka i ostra), czarny pieprz, gałka muszkatołowa, majeranek, suszony imbir, tamari



Przygotowanie:
Na oliwie podsmażamy cebulkę i pokrojone w paski boczniaki. Gdy się zarumienią posypujemy je mąką, dokładnie mieszamy. Po chwili przekładamy wszystko z patelni do garnka, dorzucamy drobno pokrojone warzywa korzeniowe, liść laurowy i ziele angielskie i zalewamy wodą. Gotujemy 40 min., a pod koniec dodajemy pozostałe przyprawy. Podajemy posypane natką pietruszki.

Smacznego!

środa, 28 marca 2012

Zupa ryżowo-cytrynowa (ajurwedyjskie inspiracje)

Do moich rąk trafiła ostatnio książka na temat kuchni ajurwedyjskiej. Bardzo lubię indyjskie smaki, ale nie zawsze wiem co z czym łączyć i w jakiej kolejności, więc z uwagą przestudiowałam zaproponowane przepisy i wybrałam kilka do przetestowania. Jednym z nich jest przepis na zupę ryżowo-cytrynową, którą polecam szczególnie na śniadanie. Jest ona odpowiednia dla wszystkich typów konstytucji.

Składniki:
- szklanka ugotowanego na wodzie ryżu pełnoziarnistego
- 1 łyżeczka gorczycy
- 2 goździki
- 1 listek laurowy
- 1/4 łyżeczki kurkumy
- 2-3 łyżki wiórków kokosowych
- skórka starta z 1/2 cytryny
- łyżeczka soku z cytryny
- kawałek pora i marchew (drobno pokrojone)
- bulion lub wywar z włoszczyzny
- oliwa (w wersji oryginalnej masło klarowane)

Przygotowanie:
Rozgrzewamy patelnię, a na niej oliwę. Wrzucamy gorczycę, połamany liść laurowy i goździki i przez moment prażymy, aż ziarna gorczycy zaczną podskakiwać. Następnie dodajemy ryż, wiórki kokosowe, marchew, pora oraz kurkumę. Krótko smażymy, po czym wlewamy sok z cytryny i wrzucamy startą skórkę. Wszystkie składniki podlewamy bulionem/wywarem i mieszamy. Gotujemy 20 minut na małym ogniu.

Smacznego!

(zamieszczony tutaj przepis został zmodyfikowany do wersji wegańskiej)

Weganizm - na zdrowie!

Polecam bardzo ciekawy wywiad z lekarzem medycyny, dr Edytą Biernat - Kałużą, która przez wiele lat leczyła się konwencjonalnie, korzystając wyłącznie z "dobrodziejstw" medycyny na RZS i stwardnienie rozsiane. Dopiero gdy jej stan był naprawdę ciężki i nie rokujący żadnej poprawy, zdecydowała się na post, a potem na radykalną zmianę sposobu odżywiania.
Dziś sama leczy swoich pacjentów dietą roślinną i propaguje naturalne żywienie oparte na zbożach, warzywach, owocach, roślinach strączkowych i nasionach.
Wszystko to, o czym mówi pani doktor jest bardzo ciekawe, a dla osób chorych i cierpiących bardzo krzepiące!
Nie ma rzeczy niemożliwych, a klucz do zdrowia jest tuż pod ręką:)



dieta wegańska - dr n. med. Edyta Biernat - Kałuża from liberation on Vimeo.

wtorek, 27 marca 2012

Wspomnienia i inspiracje z kursu makrobiotyki :)

Tak długiej przerwy w pisaniu na blog jeszcze nie miałam. Od ostatniego wpisu upłynęło półtora miesiąca...
W tym czasie oczywiście kontynuowałam makrobiotykę, a nawet więcej - zgłębiałam ją na kursie prowadzonym przez Bożenę Ryszawską-Grzeszczak z wrocławskiego Ośrodka Edukacji Makrobiotycznej. Kurs odbył się w Akademii Terapii Naturalnych we Wrocławiu i składał się z dwóch części, w trakcie których zaznajomiliśmy się z teorią makrobiotyki, rozważaliśmy czym jest zdrowie i jak je pielęgnować za pomocą diety, uczestniczyliśmy w pokazie gotowania makrobiotycznego i poznaliśmy smak the best food ever (nadmienię, że Bożena uraczyła nas tak wspaniałym jedzeniem i tak pięknie podanym, że nie sposób jej dorównać:)
To, czego się dowiedziałam i to, czego miałam okazję posmakować zainspirowało mnie do zmodyfikowania dotychczasowego sposobu odżywiania. Oprócz nowych potraw, które na stały weszły do naszego codziennego menu, zmieniłam skład posiłków i sposób ich podawania. Zamiast jednej potrawy, przygotowuję kilka według "klucza": na talerzu powinny się znaleźć różne kolory i smaki, a składniki posiłku powinny być przyrządzone na różne sposoby (surowe, duszone, smażone itd.). Dodatkowo, zamiast podawać wszystko na stół w osobnych naczyniach, komponuję posiłek bezpośrednio na talerzu. Dzięki tym zmianom, makrobiotyka satysfakcjonuje mnie jeszcze bardziej, w tym sensie, że po posiłku czuję się syta i "kulinarnie zaspokojona", co przedtem wcale nie było regułą (najczęściej musiałam zjeść naprawdę dużo, żeby się nasycić, że nie wspomnę o łaknieniu czegoś słodkiego zaraz po posiłku). Fakt, że jadam bardziej różnorodnie nie oznacza, że spędzam w kuchni więcej czasu. Przygotowanie surówki nie jest zbyt czasochłonne, podobnie jak ugotowanie dodatkowej porcji kaszy. Poza tym, gdy przygotowuje się więcej różnych pokarmów, można je częściowo wykorzystać do kolejnych posiłków (np. kasza może być jednego dnia podana "na sypko", a drugiego w formie kotlecików).
A oto kilka posiłków zainspirowanych kursem, które dedykuję Bożenie:)


- kotlet z żyta z warzywami
- pęczak gotowany z podsmażoną cebulką, papryką i porem
- nishime z marchwi, białej rzepy i cebuli
- surówka z czerwonej kapusty
- sushi z kapusty włoskiej z marchwią, kapustą kiszoną i sosem orzechowo-musztardowym





- pieczone kotleciki z pszenicy
- brukselka gotowana na parze, podana z olejem lnianym i gomasio
- nishime z marchwi, selera i czerwonej cebuli
- smażone liście cykorii w cieście z mąki cieciorkowej





- kotlety z pszenicy z porem, cebulką i tamari
- nituke z kapusty włoskiej i marchwi
- gotowane tarte buraczki
- sałatka z ciecierzycy z czarnymi oliwkami, suszonymi pomidorami i bazylią 
- kiszony ogórek 



- placki z brokuła z sosem orzechowo-musztardowym
- nishime z marchwi, białej rzepy i czerwonej cebuli
- kapusta kiszona z marchewką
- ryż z sosem pomidorowo-paprykowym 








- liście kapusty pekińskiej gotowane na parze z sosem orzechowo-musztardowym
- frytki ze słodkich ziemniaków (smażone krótko na oleju)
- kotleciki z prosa z tofu i wiórkami kokosowymi 








- pęczak  gotowany z podsmażoną cebulką, porem i suszoną włoszczyzną
- kapusta włoska gotowana na parze podana z sosem orzechowo-musztardowym i prażonymi pestkami dyni i nasionami słonecznika z dodatkiem tamari
- kotleciki z fasoli adzuki
- surówka z marchwi i selera z rodzynkami, polana sosem cytrynowo-imbirowym z dodatkiem miodu




Przysięgam, że każdy z tych posiłków to był prawdziwy kulinarny odlot!!!